پرگار بی حیا!

هو الحقّ

«اَللّهُمَّ شَرِّفنا بِشِرافَتِ القُرآنَ و العِتره» «درد دلِ تمدّن ها!»

به رَغمِ مدّعیانی که منع عشق کنند جمالِ چهره ی تو حجّتِ موجّهِ ماست«حا فظ»

گر چَشمِ دل بر آن مَهِ آیینه رو کُنی سیرِ جهان در آینه ی رویِ او کُنی

خاک سیه مباش که کس بر نگیردَت آیینه شو که خدمتِ آن ماهرو کُنی «سایه»

راستی کن که راستان رستند در جهان راستان قوی دستند «اوحدی مراغه ای»

شکرِ نعمت ، نعمتت افزون کند کُـفر نعمت از کـفَت بیرون کـند

لطـف حـق بـا تـو مـداراهـا کنـد چونکـه از حـد بگـذرد رسـوا کند

نصــرُ مِـنَ الله و فتـحٌ قـریب چشماتو باز کن ندهندت فریب

پرگار بی حیا!

«داریوش کریمی» در تاریخ 15 آبان ماه 1395 خورشیدی برنامه ی پرگارِ بی حیایِ خود را به مسئله ی «جهانی شدن» اختصاص داد!

آیا «جهانی شدن» ناگزیر است؟

آیا می توان در مقابل «جهانی شدن» ایستاد؟

آیا می توان بخشی را پذیرفت و قسمتی را نپذیرفت؟

برای تحلیل این مبحث لازم است تا به «عقل سلیم» اِتکا کنیم. یعنی بدون استفاده از عقل کامل و سلیم در این مبحث توفیقی حاصل نخواهد شد. «عقل» هم بدون «حیا» دوامی نخواهد داشت. به سرعت محو و نابود می شود! در کجای تاریخ بشری عقلی را بدون «حیا» دوام دار یافته اید؟!

آیا برای دستیابی به هر توفیقی «ایمان» لازم است؟ برنامه های تقویت ایمانِ آحاد مردم در مدیریت استراتژیک آن هم در مطلب مهمّی چون «جهانی سازی» از اهمّ مهمّات است.

مقدّم بر تقویت «ایمان» در آحاد مردم یا پرسنل مورد استفاده در یک پروژه، تقویت قوای عقلی آن پرسنل است. از قبل هم دانستیم که بدون «حیا» عقل دوام و قوامی نخواهد داشت!

پس توفیقات انسانِ استکمالی بدون «ایمان» و دو بازوی «عقل» و «حیا»ی این فاعلِ مؤمن به اَهداف «جهانی سازی» متوقّف خواهد شد!

حال نمایش مستهجنِ آن لنگ و پاچه توسط دانش آموخته ی مطالعات خاورمیانه از دانشگاه «لوندِ سوئد» به چه معنی بود؟!

تناسبش با پرگارِ «داریوش کریمی» مجری فرهیخته ی bbc فارسی چیست؟!

آیا ثبت تاریخی لنگ و پاچه در ضبط برنامه ی پرگارِ bbc فارسی یک حرکت معقول است یا یک شیطنت نامعقول؟!

خجالت بکشید! می خواهید اثبات کنید که برده ی ابلیس لعین هستید؟!

گاوان و خران بار بردار www.facebook.com/positiveknowledge14 اهل قلم و اهل فلسفه

به زآدمیان مردم آزار Positiveknowledge.blogfa.com مهرداد رضوی "گلستان سعدی" 18 آبان ماه 1395 8Nov 2016

همی میرَدَت عیسی از لاغری تو در بند آنی که خر پروری! "بوستان سعدی"